|
İSTANBUL
TÜRKÜSÜ
İstanbul’da Boğaziçi’nde,
Bir fakir
Orhan Veli’yim;
Veli’nin
oğluyum,
Tarifsiz
kaderler içinde.
Rumelihisarı’na oturmuşum,
Oturmuş
da, bir türkü tutturmuşum:
“İstanbul’un mermer taşları;
Başıma da
konuyor, konuyor aman,martı kuşları;
Gözlerimden boşanır hicran yaşları;
Edalım,
Senin
yüzünden bu halim”.
“İstanbul’un orta yeri sinema,
Garipliğim mahzunluğum duyurmayın anama;
El
konuşur, sevişirmiş; bana ne?
Sevdalım,
Boynuna
vebalım!”
İstanbul’da Boğaziçi’ndeyim,
Bir fakir
Orhan Veli,
Veli’nin
oğlu,
Tarifsiz
kederler içindeyim.
Orhan
VELİ
|